خدا

فی الکافی، عن معمّر بن خلّاد قال: سألتُ أبا الحسن(علیه‌السلام) فقلتُ:
جعلتُ فداک! الرّجل یکون مع القوم فیَجری بینَهم کلامٌ یَمزَحون و یَضحَکون. فقال: لابأسَ ما لم‌یَکن...
معمّر بن خلّاد، که از اصحاب موسی بن جعفر(علیهماالسلام) و ثقه است، می‌گوید: به حضرت عرض کردم: دوستان دور هم می‌نشینند، با یکدیگر مزاح می‌کنند و می‌خندند. این، چطور است؟ این حدیث، قابل توجّه آن آدمهای عبوسی است که خیال می‌کنند خندیدن خلاف مروّت یا خلاف عدالت است، و اخم کردن و در چهرۀ مردم تبسّم نکردن، دلیل قدس و تقوا است. فرمود: ایرادی ندارد تا وقتی...، دنباله‌اش را حضرت ذکر نکردند! احتمال دارد که مخاطب مراد را می‌فهمیده. این شخص می‌گوید: فهمیدم مادامی که بدزبانی و فحش و فضیحت در کار نباشد، مانعی ندارد.